Archive Page 3

08
Aug

ewan q, kung bkit b gnyan.. lalalalala…

tama n ang pagka intellectually elite mo intal! npakaplastik mo!! haha..

gusto q lng maglabas ng sama ng loob.

naiinis kc q sa 106, prang wala aqng matutunan. o, gusto ko magsulat. alam q d ako gnun kgaling. duguan ang papers q. nung kinritique, d ako naencourage. parang naramdamang kong wala akong krapatan mag comm arts. anyway, secure nmn aq s future q. ok lng khit d mkgraduate on time. Db God? ok lng un?

mhirap pla.. lalo n magsulat. masakit. nakakaiyak. bong araw mong ginawa, pagtatawanan lng. sna nag bio nlang ako. o bs math. an dali kya ng math. kung alin p ung kinatatakutang subject ng mga kaklase q which is logic, dun pq nageexcel. kmusta nman un?

manonood bq ng icebag  aatend ng cel meeting? nlito dw b.. hehe..

26
Jul

Biglang Umandar ng Pabalik ang Kamay ng Orasan

Sampung araw na ang nakalipas matapos ang aking ika-20 kaarawan. Masyado nang huli upang batiin pa ako ng maligayang kaarawan ng sinuman.

Noong umaga ng araw na iyon, sinabi sa akin ng isang kaibigan na pagsapit ng alas-siete ng gabi, sama-sama kaming kakain ng hapunan sa Lacxo Grill kasama ang iba pa naming kaibigan. Dapat raw lahat ay nakapormang “kikay”.

Isinuot ko ang aking pinaka-“kikay” na damit noong araw na iyon.

5:30 ng hapon– natapos na ang pinakahuli kong klase para sa araw na iyon. Nagsimula na akong maglakad mula Vega papuntang Lacxo Grill. Hindi ako sumakay ng jeepney dahil nanghihinayang ako sa aking ipapasahe. Pandagdag rin iyon sa pambayad sa kakainin ko mamaya sa Lacxo Grill. Narinig ko mahal raw ang mga pagkain doon kaya naman hindi ako nananghalian para makatipid. Naisip ko, hindi sana ako nagaalala ng ganito kung sapat ang ibinibigay na allowance sa akin ng lola ko. Siguro kung maraming pera ang mommy at daddy ko, hindi na nila kailangan pang umalis sa bahay noong kaarawan ko. Pumunta sila sa Pangasinan upang doon makipagsapalaran ng bagong negosyo. Naging masaya sana ang nakaraang kaarawan ko kung buo ang pamilya ko noong araw na iyon kahit na walang handang masasarap na pagkain.

Habang nalalanghap ko ang usok mula sa mga tambutso ng mga jeepney na aking nadaanan, iniisip ko na mabuti na lang at naglakad lang ako dahil nauunahan pa ng mga paa ko sa pag-usad ang mga gulong ng mga sasakyan.

Alas-siete na nang makarating ako sa Lacxo Grill. Naroon na ang tatlo kong kaibigan. Ako lang ang nakapormang “kikay”. Pakiramdam ko ay pinagkaisahan ako.

Sa mesa namin, may nakahain na chocolate cake, sisig, chicken honey, omelet, banana boat at kanin. Mayroon ding palumpon ng limang maliliit na iba’t-ibang kulay na lobo at puting kahon na may kulay rosas na laso. Isang tingin ko pa lamang sa mga pagkain ay nawala na ang aking pagod sa malayong nilakad. Masaya ako at sa wakas, makakakain na rin ako dahil kanina pa kumakalam ang sikmura ko sa gutom.

Happy birthday to you. Happy birthday to you. Happy birthday, happy birthday… happy birthday to you!” awit ng mga kaibigan ko na may kasama pang palakpak.

“Salamat!” sabi ko, sabay ngiti.

Inabot sa akin ng isa kong kaibigan ang mga lobo.

“Buksan mo na ang regalo namin sa’yo!” sabi ng isa ko pang kaibigan habang inaabot ang maliit na kahon.

Magkahalong tuwa at hiya ang naramdaman ko ng pagkakataong iyon. Gusto kong matuwa dahil naramdaman kong espesyal ako sa mga kaibigan ko. Gusto ko ring mahiya dahil sila pa ang nag-blow-out sa akin na ang dapat ay ako. Ayaw ko pa sanang buksan ang kahon dahil baka lalo akong manliit sa hiya kapag nalaman ko kung ano ang nasa loob nito. Baka lalo kong maramdaman na hindi ako karapat-dapat bigyan ng isa o higit pa sa isang surpresa gaya nito.

“Buksan mo na! Siguradong magugulat ka kung ano ang laman niyan.”

Magugulat? Ipis kaya o daga ang laman ng kahong hawak ko? Baka pinagkakaisahan na naman ako ng mga kaibigan ko. Baka gusto nilang makita kung ano ang magiging reaksyon ko sa oras na tumalon na sa mukha ko kung ano ang laman ng kahon.

Binuksan ko ang kahon. Taliwas sa inaasahan ko ang aking nakita. Punong-puno ito ng mga nakabilot na kulay rosas na papel. Bawat isa ay tinali ng maninipis na kulay rosas rin na laso. Kada papel ay may nakasulat na pagbati mula sa iba pa naming kaibigan sa organisasyon at simbahang aming kinaaaniban.

Nais kong maiyak sa pagkatuwa ng mga oras na iyon. Kahit kaunti lang ang pera ko at hindi ko nakapiling ang aking mga magulang noong aking kaarawan, napalitan naman ang pag-aalala at lungkot ng pagmamahal mula sa aking mga kaibigan.

Maya-maya ay dumating ang iba pa naming kaibigan upang makisalo sa aming kasiyahan.

Sampung araw na ang nakalipas matapos ang aking ika-20 kaarawan. Masyado nang huli upang batiin pa ako ng maligayang kaarawan ng sinuman. Akala ko ay walang may kayang pabalikin ang mga nasayang na panahon ngunit sa araw na ito, biglang umandar ng pabalik ang kamay ng orasan.

19
Jul

Emulating Dickinson’s literary letter (2nd draft)

To M. J. David

20 July 2006

Mr. David,

I have gone through your works and it planted a seed in my heart. I take care of it and it continues to grow. It produces more seed and now it is mine, as well as the tree, since the earth is mine where you planted. I decided to plant the seeds to other’s heart, like you did.

You are the planter of wisdom and I am your gardener.

I cannot tell if my seeds are vigor, like the one you planted. Before I plant, I would like to learn if my seeds will grow into a healthy tree. My seeds look similar, both healthy and weak. I cannot select the ones to plant.

As I am learning to produce forceful seeds, I would like to know some sources you considered. I fear no one planted on my heart, except you. I doubt if ever planters came, their seeds are not energetic to implant themselves in my earth, or maybe the time they came is the time my earth is stony. I trust your sources since your seeds are high-quality. That’s why I made this seed come to you for you to tell its flaws.

If you think my tree is not well-cared of, I am asking you to tell me what to do so we can save the seeds from suffering inferiority, or worst, the tree from dying.

When it is time for me to plant, I owe my skills to you and I will try to repay you, even though I know it’s hard.

Sincerely yours,

K. M. Vacarizas

17
Jul

Emulating Dickinson (first draft)

 

Dear Ms. Bucoy,

I knew writing you is impossible. I thought its like writing without forming any symbol.

In our class last year, you brought me to the realm of words. But before that, you prepared me– like an army for a battle– because words are aggressive. It was a familiar place! But that was the time I realize no one can survive there unprepared– without a full armor and a weapon.

My armor is my consciousness and my weapon is my mightier-than-sword pen.

I am proud since I survived and won the battle. And now, you are bringing me to the realm of sentences.

I trust how you use those words– which you captured from your own battle when you were at my age. Now you have stars on your shoulders.

I also have my captures using my self-researched map to locate them when I’ve been in the realms of words and now I’m looking forward to use them in the realm of sentences.

Your wisdom is my torch to light my dark paths. I always carry those words you gave me that I may not be lost.

I pledge my allegiance to the flag of poetry as I pledge it to your instructions that will lead me to put life into my own words.

It is a privilege to avail the intensive training under you, General. I will not forget every single detail– even the Morse Code.

Your trainee,

K. M. Vacarizas

05
Jul

From Money to Poetry

Since I was a young girl, I alway admire professionals with high salaries, 20 years old and above, for their independence, financial and social wise. they can buy the things they want, they can go whenever they desired to go. Moreover, bread winners’ decisions are somehow considered by the whole family, including the elders. For a middle-class teen-ager like me, professionals are worth emulating. I could not wait to be one.

I will be 20 24 hours from now. I will be graduating in less than 1 year. Unfortunately, I am feeling no sense of direction on my career. All I am thinking is to work in a call center. After I earned enough money, I will look for a job related to my field. Sigh. it took me 10 years of waiting to realize that I am hopeless. I was expecting that I am not the one who will look for an opportunity but an opportunity is going to hunt me.

Based on what I saw from movies, professionals are always in fashion in terms of their wardrobes and drink coffee in a coffee shop at breaks. I don’t know whether I am cursed or blessed because I ate in Sturbucks twice already. My mom kept those plastic cups from that expensive coffee shop as a souvenir. When I was young, I did not like to drink coffee, because my kindergarten teacher told us we should drink milk instead of coffee for some reasons but from the time that we drink coffee at starbucks, I drink coffee whenever it is available.

Daydreaming is one of my two preoccupation when I was younger. I could spend my whole day fantasizing ehat my future has in store for me. My other preoccupation is to study. I believed that if I am going to have high grades, different companies will ask me to be part of their work force. But now that I am 20, I easily got bored to think of the future. The Philippines has economic problems to be catered first rather to consider my career problem.

When I was in high school, boys I get introduced to ask me how many boyfriends I already had. When I stepped into college, they ask me if I am in a relationship. These days, the boys I meet ask me nothing. From an interesting person to a serious and boring one is a long way– descendencies.

I have this hypothesis that the most happy events in a woman’s life happen in her childhood days. how can someone explain to me that I do believed in fairies when I was in day care and yet I cannot imagine how there is a white lady in our house? When I was younger, I used to climb our stairs up jumping but now I think it is too foolish to do that. I think you will also agree.

It just started with the book "The Purpose-Driven Life". If I were a kid, I would dream to be a poet. I am just beginning to love eading as well as writing and here comes a laptop for e-books and word processores. Frustrated professional like me have no place in a poetic world. It is enough to drive a coffee lover into hopelessness. Such was the unfortunate situation I was when my ex-boyfriend broke-up with me. If there’s anything that can get me out of the practice of reverse psychology, it is nice. I waas shocked when he broke up with me when I told him it is ok with me if we break up if he loves somebody else because I want him to be happy. "Here comes your reverse psychology again" he said. Did I? Oh, yeah. Whoa! It just I did not want to be explicit. Explicitness is dangerous in any form of art and I am an artist! My ex-boyfriend, who is one year younger than me, can’t keep up with my reverse psychology prowess. I was a teen-ager reverse psychologist!

To get a high-paying job is like a success of our clan. College graduates in our family lead relatively young parenthood. My third degree female cousins got preggy when they were tierd of looking for job with reasonable salary. But that doesn’t bother me now. I enjoy life. I am now a poet without poetic licence. It is not the goal that matter but how you run the race of life.

I will be a UP graduate in less tahn one year. What do you expect from me?

22
Jun

Countdown on my TEENage years

Whaaa.. 15 days to go.. bale 24*15.. ala ewan. "you do the math" (kua asher, peram line mo ha! hehe..)

15 days nalang.. di nako teen-ager.. ang hirap tanggapin. parang di bagay saken.. cguro dahil sa height. hehe..

so, para cute, i will share the highlights of my teenage life. exciting to! hehe..

aun, nung 13 years old aq, 1st year high school aq. sobra sipag q mag-aral nun! kc natatakot aq mawala ung scholarship q. kaya naman aq ang first honor. yabang! hehe.. e kasi naman, seryoso talaga q. un ang part ng buhay q na kinareer q talaga lahat ng subjects to make sure na hindi mawawala scholarship q. tpos, eto pa ung time in my life na pinakamaraming nanliligaw saken. as in record breaking nung elem ako. hehe.. nageenjoy kc q pag ung maraming boys. madaming nagbibigay ng gift. hehe.. d2 nabuo ang samahan namin ng barkada ko.. 7 dwarfs.. hehe..

14. aun, muntik nako d mafirst honor. d q alam kung bakit.. ito ung time na sobrang kulit ni mark.. hehe.. but i appreciate it. tapos nagkacelfon ako. tpos nagkamatinding away ng barkada namin vs. barkada nina joei. as in.. iyakan.. involve mga teachers. pero inspite nun, naging super close kmi lahat.. kaya naging barkaditz na kami.

15. nafall in love aq for the 2nd time. kaya di naq first honor. baliw talaga q nun. secret kung kanino!! hehe.. pero masaya. memorable. tpos, naging active aq s church namin kc andun ung "cute" q nun! tpos naiinis na ung mga kabarkada ko sa skul. masyado na daw aqng kilos dalaga. tsaka iba na tropa q. huhu.. nagkabanda din aq nito. wala lang, 4 experience lang. pro di seryoso.

16. hs graduation. traumatic family problems attacked! nainis kc q sa mommy kc gusto nia magkababy e ayaw q naman. ayun, nabuntis ang mommy pero namatay ung baby. sinisi ko sarili k nun..  nakapasa q ng upcat. sobrang trinetreasure q ang pagkapasa q. minsan kc naiisip q eto talga ang pinakamaipagmamalaki ko sa daddy q. aun, eto ang pinakachallenging na part ng life ko. tpos nagbf ako. wala lang. malungkot kc q nun.

17. aun. college life. independent. nag active aq sa LA. as in plain lang. negative thinkr pa q nito.

18. haha.. eto ang pinakacolorful na part ng life q. as in! kc maraming nangyari dito. naging mature talaga q. basta d q maexplain. sobrang makulay.

19. wahaha.. naging council member aq ng CAS!! eto talaga pinakaunforgettable moment q. sobrang saya! nag-active (mejo) sa VCF.

aun.. at least nakapagreflect ako kahit papano.. pero magrereflect pa ko ng todo. pero hindi na dito sa blog.

14
Jun

A fake dream

I was in the school yesterday with vigor in my heart and smile in my face. Nakatatak kasi sa isip ko na "Yes!! Pasukan na! I will start my sem right!" Super excited, as in.. Matatapos na ang pagkabulok ko sa bahay. Sawa nakong maging TV addict, kumain, matulog, magbasa, magsulat ng walang katuturan. Paulit-ulit!

Nkasakay ko sa jeep ang crush ko. And then, I was able to finish pa Nick Joaquin’s book Tropical Gothic sa jip. Astig tlaga. Kakainspired siya gayahin. :) Gusto ko ulit bumili ng book niya. Nabili ko lang yun nung kasama ko ang daddy sa festival mall sa alabang. Kasabay nung Eugene’s White and Strunk. Basta pag nagkachance ako pumunta ng manila, punta talaga ako.

Back to what happened yesterday, ayun, I was very early to get my form 5. Ang kaso mo, 1st sem graduating pala ang sa morning at 2nd sem graduating ay sa hapon pa! Kamote.. Super aga ko. Ok lang sana kung 1 hour earlier ako. e kso hindi e. 5 hours earlier!! Ayun, buti nalang nakita ko si Fhei, clasmate ko sa CWTS and CMSC 1 at niyaya nia ko s house nia. We had a very good conversation! Dami namin napagkwentuhan. Then we ate at mcdonalds. hanggang 1pm, kwentuhan to the max kmi. e pano naman, kailangan nia sulitin, pauwi na kc siya mindoro. and i know we both enjoyed that time  kasi she’s my closest friend i elbi i can say. free ako pumunta house nia. kinukulit nga ako n laging dumalaw sa kanya. iniiwan nia ko sa bahay nia magisa. grabe trust na binibigay ni fhei saken. i hope i can give her something. wla lang.. gusto ko lang na mag regalo. hinatid ko siya sa sakayan. its the first time we make beso-beso! and i know when we meet in the future, we will do it again ne lagi. hehe..

And then, nung nasa pila na ko pagkuha ng form, andun mga batchmates ko, natural. It is the best line since i reg nung freshman. maaga kc q dumating kaya konti palang tao. narealize ko, i have to make many close friends as much as possible. ayoko masayang ang college life ko. kwentuhan kmi ni gretz.. ni kua pong.. hehe.. funny talaga usapan namin. nakakatuwa.. lagi ko sinsabi wala akong kaibigan na comm-arts. yun pala, i will initiate, gnun  din pala sila. longing to be ur friend.

nakuha ko na ang form ko. bracket 5 ako. dati 4. pero ok lang. bago ko makuha ang form ko, sabi ko kina kua pong, "ano kaya itsura ng form natin? may laman kaya?" hehe.. I am always expecting the worst pag nagrereg.. 1st year palang ako, naranasan ko na magprerog dahil sa 6 units na ibinigay nila saken na dapat ay 18. Pero whats now? ang yabang ko. 18 units ang binigay nila. at alam na nila ang profile ko sa form ha!! no need to fill up. except my major. pero kmusta naman ang sked ko?? 2 ARAW LANG ANG PASOK KO!!!

kamoteng letsugas.. gumuho ang pangarap ko. Akala ko matatapos na ang pagkabulok ko sa bahay.. hindi pala. imagine, 8 days lang ako papasok sa isang buwan!!! Kmusta naman yon. magiging isang taon yata ang bakasyon ko. Sideline lang ang pagpasok. Ganun yata tlaga pag UP student, hindi sanay ng walang ginagawa. Laging naghahanap ng gagawin.

02
Jun

the braggart

i am a braggart. u know what is a braggart? ako kc khapon ko lang nalaman sa pagbabasa ko ng buk ni nick joaquin. astig siya. gusto maging gnun din. paalala, iieedit q ng pala ung profile ko. an saya, kwentuhan kmi ni owa khpon. sa kabagutan ko, knuwento ko sa knya ung nbasa kong istorya. enjoy dn naman siya.

braggart means siga. ako braggart-braggartan lang. hehe.. rebel is my high kuwari. sabi ng ang dad ko, rebellious daw aq. d naman. anyway, wala lang saken un. khit nga sabihin mo na maganda ako o panget ako, wala lang sken un. basta ang gusto ko, manalo si kim sa PBB.

may mga bagay na d dapat madaliin. oo, tama shel, nabasa ko blog mo! hehe.. tama ka. sobrang tama. naniniwala din ako jan. may mga bagay na di dapat madaliin.

ate cel, asan k na!! an tagal mo!! sabi mo before 11 andito k n..

30
May

Dear God,

An saya po ng araw q. Khit nahihilo ako ngayon sa gutom kc d pq naglulunch, ok lang. hehe.. E kc mura ang net dito sa elbi kaya sinasamantala ko na. sa san pablo na lang ako kakain. Itretreat ko naman ang sarili ko sa mcdo e. hehe..
Masaya ako kc nakapagbyahe ulit ako sa manila mag-isa for the last time with the ojt agendum. Nakakamiss din pala ang gateway. hehe.. para ngang gusto kong maiyak kanina e. gusto ko nga sanang yakapin si mam lanie at lalo na si kuya jason.. hehe.. ilang araw ko din sila nakasama sa tower.
nakita ko ung computer na lagi kong ginagamit. parang gusto ako nitong magnetin! hehe.. kaso hindi ko na muli ito mahahawakan.
malungkot akong naglalakad. di ko nga alam baka nakasimangot pala ko, nakakahiya sa mg akasalubong ko sa daan. iniisip ko kc, pag sa manila ako nagtrabaho, di ko kaya pag wala akong sariling sasakyan. Nahihilo kasi ako sa bus pag traffic. ok lang naman basta aircon lagi ang bus at walang traffic.
Pagkarating ko dito sa UP, natuwa na naman ako. Namiss ko kc ang skul, ang council, ang pag-aaral. Magdodorm na ulit ako. Sa rigors dorm ulit! Wala na ang mga dati kong housemates. Si aba na lang natira.
Sinamantala ko ang pag-iisa kanina. Minsan, pag nagiisa ako, pakiramdam ko lagi nalang ako nag-iisa. mali pala ako. Bihira lang ako mag-isa. Lagi ako may kausap. Minsan lang ako mag-isa.
Uuwi na ang mommy mamaya. Ano kaya pasalubong niya? hehe.. Buti naman naisipan niya umuwi. Pero sana may pagbabago sa kanya ngayon. Sana hindi na siya malungkutin.
Enrol na kaya si joshua?
Kamusta kaya ang daddy?
Nakapasa kaya si te nenet sa interview niya papuntang Denmark?
Nakapunta na kaya si te cel sa mall of asia ngaun?
Sabi ko nga pala kanina sa sarili ko, manonood ako ng sine. Wag na lang. May HBO naman sa bhay. Kakain nalang ako sa mcdo. hehe..
Zagu nalang kaya? Para makita ko naman si ate lannie. :)
Sana ok ung evaluation ko sa practicum. Lord, sana po wala nang kailanganin si sir torreta para ibigay n niya ang grade ko.
Siguradong mahirap ang sem na darating. speech at theater practicum at manuscript kasabay ng lahat ng major subjects ko. Hindi pa ako nakakaipon masyado ng dugo, duduguin na naman ako.
Pero basta, masaya ako. :)
Thank God for making me feel that im a princess..
I am worth waiting.
Like Jesus said to me "No man will ever claim you unless he claims you from me. For i reserved a man for you, who has my heart and loves me even more than he will love you. For i wont give you unless he asks u from me. he’s busy for me, for my kingdom. Soon u will know him,  but in my perfect time. You’re my princess, my daughter. Let no prince claim you unless he asks u from my hand, for i am your father, the King of Kings. You, my princess, are worth waiting for. I love you."

28
May

Intal after the Campus Harvest..

I am here at Pila with my relatives tonight. Libre ako ni Ian dito sa computer shop. hehe. Kanina tanghali, kumain kami sa greenwich sa san pablo after going to church. Nakita ko siya dumaan, pero buti na lang di niya kami nakita. hehe.. La lang. Im so happy because of the Campus Harvest. Andito parin sa heart ko ung fire. Dami tao! Siguro mga 3000 students ung mga un! Dami p celeb! Imagine, sa likod lang namin naka upo si Gian Carlo ng starstruck! Andun din rocksteddy saka barbie.Tapos bait p ng family ni tin! Kahit na malayo ung pinagstayan nmin which is taytay rizal to vito cruz, comfortable pa rin kmi. Sinusundo kc kmi ng dad ni tin. Nhuli p nga kmi ng pulis e.. hehe.. beating the red light saka DISOBEDIENCE daw..ngak. tpos sasarap p ng fud na pnprepare nila for us! the first night, pumunta kmi sa my mall of asia, sa blue wave, kain kmi sa maxs. treat ng dad ni tin. first time ko nakasakay sa LRT! hehe.. saka dumaan sa mga road ng UBELT. lagi kmi nakataxi. tpos pag nasa campus harvest, every moment is a moment to remember. passionate mga kasama mo. astig ang preachings. di masyado heavy tsaka convenient pati kc ung time. 2nd time ko napakinggan magpreach si ptr steve murrell. una sa jrev tas pangalawa dito. excellent tlaga VCF! sa lahat ng ginagawa nilang activity, lagi tlagang excellent. kahit mga presentations lang, galing tlaga. nung opening palang, star studed na ko. hehe. d ko tlaga makakalimutan. lalo na testimony ko about this event, nakita ko talaga goodness ng God. After all my christian years, sa vcf naging strong ang foundation ko which is JESUS. an dming lies na nareveal sa ken through campus harvest. kaya naman super encouraged ako na magdisciple na. :)

after ng campus harvest, siemps, malapit lang ang mall of asia. kaya naman punta agad kmi! hehe. dami tao! para tuloy ang liit nung mall! hehe. sabi ko sa mga celmates ko ang goal namin ay malibot ang buong mall. pero hindi namin kaya. hehe.. pagkakain namin sa mister donut, (kwentuhan kmi ni te florence, the africa lover.. hehe), nanood kmi ng mga nagiice-skating. tas nanood kmi ng Xmen 3. naubusan nga kmi ng earlier na ticket. pero ok lng. d naman kmi masyado ginabi. enjoy tlaga. khit nakatulog ako sa first part. hehe. nagview dn kmi sa manila bay.

Sa lahat ng nangyari, I want to thank God. Sa pagkanta ko ng mga songs sa CH, I really mean it. Thank God for letting me know the absolute reality. Thank God for the one who sponsored my reg fee and of course my cell leader, TE FRANZ!! Grabe, hulog tlaga cia ng langit. Thank you te. Sorry, naubos ko pera mo. hehe.. Thank you tlaga. Ur such a blessing! Sobrang alaga mo kming mga anak mo. hehe. Salamat din sa mga celmates ko for company. Sayang, di nakasama si rachel. Thanks kay tin sa pag-aalaga ng family nia sa amin. I felt that they thought that we really belong to their family. but it is true, spiritual family. Salamat din jhorace sa kwntuhan, sori kung napuyat kita sa kadaldalan ko. hehe. Thank God. :)